Interview met Willy Linthout

Willy Linthout: zijn werk en zijn hobby

Na 'jaren van de olifant' over de zelfdoding van zijn zoon komt Willy Linthout met de graphic novel 'Wat wij moeten weten'. Daarin staat het grote knipselboek van zijn moeder centraal, alsook de drankverslaving van zijn broers. Bijna op hetzelfde ogenblik verschijnt ook het 150ste Urbanus-album. Een oprecht gesprek over vroeger en nu.

"Nee hoor, ik vind het niet erg dat je zegt dat het een raar boek is," zegt Linthout over 'Wat wij moeten weten'. Sterker, hij hoopt zelfs dat het een raar boek is. éDesondanks is driekwart van de inhoud gebaseerd op waargebeurde feiten,é glundert hij tijdens het interview aan zijn keukentafel in Lokeren. Linthout is erg open en rechtuit over zijn jeugdervaringen zoals beschreven in zijn nieuwste graphic novel. Over zijn dominante moeder zegt hij klaar en duidelijk: "Eigenlijk besef je het niet, maar ik heb helemaal geen prettige jeugd gehad, nee. Een vrij harteloze familie is het toch geweest. Mijn moeder was een harteloos mens. Mijn vader was in wezen nog een goed mens, maar tot dat besef je pas als hij overleden is. Jammer genoeg."

Alcoholmisbruik
De titel van het boek is niet toevallig dezelfde als die Linthouts 'moedre' decennia geleden op de cover van een tweehonderd pagina tellend notitieboek kribbelde. Van 'den boek', zoals het ten huize Linthout werd genoemd, werden achterin de graphic novel authentieke bladzijden afgedrukt. Het werk staat vol met krantenknipsels, notities, weetjes en tips. Handgeschreven mazoutstanden, slordig genoteerde cocktailrecepten, krantenknipsels over het belang van gezonde voedingsmiddelen. "Je kon het zo gek niet bedenken of het stond erin," zegt Linthout, "Wanneer het solden is in Griekenland , wist ze heel goed, maar ze is nooit buiten België geweest in gans haar leven."

Op de achtergrond van dat boek speelt de drankverslaving van zijn broers en hoe het gezin Linthout daarmee omging. Eén van die broers, Theo, die ook al meeschreef aan 'Jaren van de olifant', kwam oorspronkelijk met het idee iets over dat alcoholisme te schrijven. Willy Linthout zelf trok het idee verder open en besliste om de drankverslaving van zijn broers te combineren met de rol van de dominante moeder en haar knip- en plakboek. of het boek therapeutisch was voor hem zelf, schudt hij het hoofd. "Voor mij niet zo heel erg, maar voor mijn broer die eraan meehielp, zou dat best wel eens therapeutisch kunnen zijn." Beide broers leerden mekaar er alleszins beter door kennen en konden ook beter hun jeugdjaren relativeren, of zagen in hoe bepaalde situaties tot stand waren gekomen."

Emotieloze moeder
Linthout ziet 'Wat wij moeten weten' ook min of meer als een vervolg op 'Jaren van de olifant', een aangrijpend document waarin hij zijn eigen angsten en emoties rond de zelfdoding van zijn zoon, én de vervreemding van zijn echtgenote Magda een plaats probeerde te geven. Ook daarin is een rol weggelegd voor zijn moeder. "De dag dat mijn zoon overleed, is ze gewoon gaan kaarten met vriendinnen, zoals gewoonlijk. Ik heb haar daarop een brief geschreven waarin ik haar vertelde dat niet normaal te vinden, maar zij heeft die briefgepakt, gelezen, kapotgescheurd, gekookt, een put gegraven, de brief met water en al in die put gegooid en de put weer toe gedaan."

Overigens, zo zegt Linthout, zijn er in de reeks Urbanus, waarvan op 10 oktober het 150ste album uitkomt, ook heel wat autobiografische elementen te ontdekken. De ouders van Urbanus zijn gebaseerd op zijn echte ouders, de kerk uit Urbanus' gemeente -die van het strippersonage, voor alle duidelijkheid- is die van Ronselaar, waar Linthout zelf opgroeide, enz...

De 59-jarige tekenaar laat aan duidelijkheid niets te wensen wanneer hem wordt gevraagd om te kiezen tussen de Urbanus-strip en zijn graphic novels. Wijzend op een stapeltje Urbanus-albums, zegt hij: "Dit hier is mijn werk." Wijzend op de twee graphic novels daarnaast, klinkt het: "Dit is mijn hobby".
(http://www.cobra.be September 2012)